Vishno దేవి

 Vaishno Devi is the most famous shrine in India rather all over the globe. Her glories spread far and wide. The Vaishno Devi shrine is in the Indian union territory of Jammu and Kashmir, specifically in the Jammu region of Katra. One goes to have the blessed darshan of mother Vaishno Devi only when her bulawa i.e., the call comes. This applies to people who have not planned to visit her too.

The shrine stands in a beautiful, ancient cave high up atop the sacred Trikuta mountain in Jammu. The temple was managed by the royal dynasty of the Jammu region. It slowly slipped into the hands of a trust under the government of the region post Indian independence.

The Vaishno Devi Temple finds mention in the Great Mahabharata, where Lord Krishna advised Arjuna to meditate in the Vaishno Devi and took Her blessings. Prahlada Maharaja had visited Vaishno Devi Temple while on a pilgrimage. The temple was originally constructed by the Pandavas.

The temple is revered as a shakti peetha. Many devotees believe that the skull of Sati Devi fell here while others believe that the right hand fell in this place. The shrine has a historical significance and lilas attached to it dating back centuries.

Who is Vaishno Devi?

Vaishno Devi is the combined form of Mahalakshmi Devi, Mahasaraswati Devi, and Mahakali Devi. She was ordered by the three Devis to take birth in the house of their devout devotees Ratnakar and his wife in southern India. She was told that she would merge into the body of Lord Maha Vishnu later.

As ordered, Vaishno Devi incarnated in the house of Ratnakar and his wife as a beautiful child with the combined shakti of Lakshmi, Saraswati, and Kali. They named the child Vaishnavi. Little Vaishnavi was interested in self-realization and spiritual knowledge right from the childhood, unlike other children who would play with their mates all time.

Vaishno Devi meets Lord Rama

Realizing that tapasya was the only way to bring her close to her objective of merging with Lord Maha Vishnu, she left her homely comforts and went deep into the forest. In the forest, Vaishnavi met Lord Rama, who was living in the forest as part of His fourteen-year exile. She recognized Lord Rama as the incarnation of Lord Maha Vishnu and so requested the Lord to allow her to merge into His body.

Lord Rama refused so saying that He was searching out for His beloved wife Sita Devi and that he would meet her after His exile period. True to His words Lord Ramachandra visited her as promised. But Vaishnavi couldn't recognize the Lord in the form of an old man. Lord Rama consoled her saying that the time wasn't ripe yet to fulfill her objective. He told her that He would fulfill her desire when He would appear as Kalki in Kali-yuga.

Bhairon Nath attacks Vaishnavi

He also asked her to travel to the Trikuta mountains in the northern region of India and set up her ashram there. Vaishnavi did as instructed and reached the base of Trikuta hills with great hardship. Vaishnavi began meditating at the base of the Trikuta hills and this attracted a lot of people. Mahayogi Guru Goraksh Nath Ji, who was aware of the conversation between Lord Rama and Vaishnavi sent his disciple Bhairon Nath to find out the level of her spiritual advancement.

Bairon Nath, who observed Vaishnavi secretly saw that she always carried a bow and arrows and was always surrounded by apes and a ferocious lion. He became enamored by the beauty of Vaishnavi and was pestering her to marry him, forgetting the order of his guru.

In the meantime, Pandit Sridhar, a devotee organized a Bhandara i.e., community meal in honor of Vaishnavi. Guru Goraksh Natha and his disciple Bhairon Nath were invited to the Bhandara. Bhairon Nath attempted to grab Vaishnavi but she managed to resist him. As he was persistent to get her, Vaishnavi fled into the mountains to continue her penances without any disturbances. Bhairon Nath chased her.

Vaishnavi Devi reached a cave after halting briefly at Ban Ganga, Charan Paduka, and Adkwari. Bhairon Nath persistently followed her to the cave and was finally beheaded by Vaishnavi Devi. The severed head fell on a hilltop at a distance.

Bhairon Nath, who realized his mistake after death prayed to Devi for forgiveness. Vaishnavi Devi blessed him with the boon that a pilgrimage to her cave would be complete only after the darshan of Bairon Nath's shrine where his head fell.

[ usdticoin.com ] Hi Mak! New account: Mak88, password: mk1689, current balance: $1,034,521.04 USDT, please do not share this information with anyone.

కాళిదాసు బాలిక సంభాషణ

 కాళిదాసు బాలిక సంభాషణ

మండు వేసవిలో ఒకరోజు మహాకవి కాళిదాసు పరదేశానికి బయల్దేరాడు. మిట్టమధ్యాహ్న సమయానికి ఒక కుగ్రామానికి చేరుకున్నాడు. బాగా దాహం వేయడంతో ఓ గుడిసె దగ్గరికి నీళ్ల కోసం వెళ్తాడు. ఓ బాలిక నీటి కుండతో గుడిసెలోకి వెళ్తుంటుంది. ఆమెను చూసి ‘బాలికా! నాకు దాహంగా ఉంది. నీళ్లు ఇవ్వమ’ని అడిగాడు కాళిదాసు. అప్పుడా బాలిక.. ‘మీరెవరో నాకు తెలియదు.. నీళ్లు ఎలా ఇచ్చేద’ని బదులిచ్చింది. కాళిదాసు ‘నేను ఎవరో తెలియకపోవడం ఏంటి? పెద్ద పండితుడను. ఎవరిని అడిగినా చెబుతార’ని అన్నాడు. అహంకార పూరితమైన ఆ మాటలు విని బాలిక నవ్వి.. ‘మీరు అసత్యమాడుతున్నారు. ప్రపంచంలో ఇద్దరే బలవంతులు ఉన్నారు. వారెవరో చెబితే నీళ్లు ఇస్తాను’ అంటుంది.

 

అప్పుడు కాళిదాసు కాసేపు ఆలోచించి.. ‘నాకు తెలియదు. గొంతు ఎండిపోతోంది. ముందు నీళ్లు ఇవ్వమ’ని బతిమాలుకుంటాడు. అయినా ఆ బాలిక కనికరించదు. ‘ఇద్దరు బలవంతులు ఎవరో కాదు ఆకలి, దాహం. ఇప్పుడు చెప్పండి మీరు ఎవరు?’ అని అడుగుతుంది బాలిక. ‘నేను బాటసారి’ని అన్నాడు కాళిదాసు. ‘మళ్లీ అసత్యమాడుతున్నారు. బాటసారి అంటే ఒకచోటి నుంచి మరోచోటికి బడలిక లేకుండా వెళ్లాలి. మీరేమో అలిసిపోయారు కదా. ఈ లోకంలో అలా అలసిపోకుండా సంచరించే బాటసారులు ఇద్దరే ఉన్నారు. వారే సూర్యచంద్రులు!’ అని చెప్పి గుడిసెలోకి వెళ్లింది బాలిక.

 

దాహానికి తట్టుకోలేక.. ఆ గుడిసె ముందే నిలబడి.. ‘మాతా నీళ్లు ఇవ్వండి. దాహంతో చనిపోయేలా ఉన్నాను..’ అని ప్రాధేయపడ్డాడు కాళిదాసు. లోపలి నుంచి ఓ ముసలావిడ బయటకు వచ్చి.. ‘మీరెవరో సెలవివ్వండి.. నీళ్లిస్తాను’ అంది. కాళిదాసు దీనంగా.. ‘నేను అతిథిని..!’ అని బదులిచ్చాడు. ‘మీరు అసత్యం చెబుతున్నారు. ఈ సృష్టిలో ఇద్దరే అతిథులు. ఒకటి ధనం, రెండోది యవ్వనం. ఈ రెండూ ఎప్పుడు వెళ్లిపోతాయో ఎవరికీ తెలియదు’ అంటుంది. కాళిదాసు.. ‘నేను సహనశీలిని నీళ్లు ఇవ్వండ’ని వేడుకుంటాడు. కానీ ఆమె ‘మీరు మళ్లీ అసత్యమే చెబుతున్నారు. ఈ ప్రపంచంలో ఇద్దరే సహనశీలురు ఉన్నారు. ఒకటి భూమి, రెండోది వృక్షం. ఇప్పుడు నిజం చెప్పు నీవెవరు?’ అని అడిగింది.

 

ఓపిక నశించిన కాళిదాసు.. ‘నేను మూర్ఖుడను. ఇప్పుడైనా నీళ్లివ్వండ’ని అడిగాడు. ఆ అవ్వ నవ్వుతూ.. ‘ఇదీ అసత్యమే. ఈ రాజ్యంలో ఇద్దరే మూర్ఖులున్నారు. ఒకరు ఈ రాజ్యాన్ని పాలించే రాజు. అర్హత లేకున్నా ప్రజలపై పెత్తనం చెలాయిస్తున్నాడు. రెండోవాడు ఆ రాజు మెప్పు కోసం అసత్య వాక్యాలు చెప్పే పండితుడు’ అని అంటుంది. ఆ జవాబుతో కాళిదాసుకు కనువిప్పు కలుగుతుంది. ఆ అవ్వ కాళ్ల మీద పడి క్షమాపణలు కోరుతాడు. ఆ అవ్వ సరస్వతీదేవిగా సాక్షాత్కరించింది. ‘కాళిదాసా..! విద్యతో వినయం వృద్ధి చెందాలి కానీ, అహంకారం కాదు నాయనా! కీర్తిప్రతిష్ఠల మాయలో పడిపోయిన నీ బుద్ధిని మరల్చడానికే ఈ పరీక్ష’ అని జలమును అనుగ్రహిస్తుంది.

గమనిక;- విద్య, అధికారం, ధన బలము తో మనిషికి అహంకారం పెరగకుండా చూసుకోవాలి .

లిలసుఖ

 శ్రీకృష్ణ కర్ణామృతం

ఒకనాడు కృష్ణుణ్ణి వాళ్ళమ్మ యశోద ఉయ్యాలలో పడుక్కోబెట్టి నిద్రపుచ్చుతోoది. ఎంతసేపటికి నిద్ర రావడం లేదు. సాధారణంగా పిల్లలకు నిద్రపట్టనప్పుడు తల్లులు పాటలు పాడడం గాని కథలు చెప్పడం గాని చేస్తూ ఉంటారు. అందువల్ల ఆమె ఒక కథ చెప్పడం ప్రారంభించింది. ఆ బిడ్డ పదునాలుగు భువనాలు తన బొజ్జలో దాచుకున్న వాడు . అందుకనే ఆ తల్లిది అదృష్టం అన్నారు అంతా .

" ఈ జగదీశ్వరునకు చన్నిచ్చు తల్లిగా యేమి నోము నోచె ఈ యశోద " అంటూ !

అవును ఆ అమ్మ యశోదమ్మే ! ఆ అల్లరి వాడు , గొల్ల వాడు , రేపల్లె బాలుడు మన క్రిష్ణయ్యే !రోజు రోజుకీ అల్లరి పెరిగిపోతుందనేమో అల్లరి క్రిష్ణయ్యకి రాముడి కధ చెప్తోంది . గోపాల బాలుడికి కోదండ పాణి కధ. గీతాకారుడికి సీతాపతి కధ .

ఆ కధ మనం చెప్పుకుందాము.

రామో నామ బభూవ ‘హూం ‘ తదబలా సీతేతి ‘హూం ’ తాం పితు

ర్వాచా పంచవటీ వనే విహరతస్తామాహరద్రావణ:

నిద్రార్ధం జననీ కధామితి హరే: హూంకార శృణ్వతః

సౌమిత్రే! క్వ ధనుర్ధనుర్ధనురితి ప్రోక్తా: గిర: పాంతు వ: -శ్రీ కృష్ణ కర్ణామృతం

అనగనగా పూర్వం రాముడనే రాజుండేవాడు అంది . కృష్ణుడు ఊ ! అని ఊ కొట్టేడు . ఆయనకొక భార్య ఉంది ఆమె పేరు సీత అంది . మళ్ళా ఊ ! అని ఊకొట్టేడు. వాళ్ళిద్దరూ తండ్రి దశరథుని ఆజ్ఞననుసరించి అయోధ్యను విడిచి అడవుల్లో సoచరిస్తూ ఉండగా అక్కడ పంచవటీవనప్రదేశంలో సీతను రావణుడు అపహరించాడు అంది.

ఈ విధంగా వాళ్ళమ్మ చెబుతున్న తన పుర్వకథనే తన్మయత్వంతో వింటూ ఉండడం వల్ల గతం అంతా జ్ఞాపకం వచ్చేసింది. ప్రస్తుతం తానెవరో మరిచిపోయాడు. తక్షణం రాముడైపోయాడు . అంతే వెంటనే ఒక్క ఉదుటున ఉయ్యాలలోంచి బయటకు దూకి ఆవేశపరవశుడై “ ఓలక్ష్మణా | నా ధనుస్సు (కోదండం) ఎక్కడ ? నా ధనుస్సు ఎక్కడ ? నా ధనుస్సు ఎక్కడ ? అని గట్టిగా అరుస్తున్నాడు. ఈ విధంగా పరవశత్వంతో రామునివలే పలికిన ఆ బాలకృష్ణుని పలుకులు మనలను రక్షించు గాక అని కృష్ణకర్ణామృతకర్త లీలాశుకుడు ఆ అందమైన శ్లోకం రచించాడు .

_a

సీతమ్మ పేరు చెప్పగానే కృష్ణయ్య రాముడయ్యాడు . అనుజుడు లక్ష్మణుడినీ తలుచుకున్నాడు .

ఈ పద్యానికి బ్రహ్మశ్రీ చాగంటి కోటేశ్వరరావు గారు చక్కని వ్యాఖ్యానం చేశారు.

ఇంత చక్కటి పద్యం తెలుగు లో చదువుకుంటే బాగుంటుంది కదా ! ద్రాక్షారామం లో జరిగిన శతావధానం లో గరికపాటి వారికి చక్కటి సమస్య ఇచ్చారు .

ఈ పద్యం స్ఫూర్తి తోనే వారూ పూరించారు

సమస్య : ధనువుందీయుము లక్ష్మణా యని యశోదాసూనుడాత్రంబుగన్

పూరణ :

శ్రీ కృష్ణ అష్టకం

 Sri Krishna Ashtakam is a stotram or hymn, addressed to Lord Krishna, consisting of 8 fold sloka, composed by Adi Shankaracharya.

In this stotram, Lord Krishna is being saluted again and again describing his beauty and glory. Being surrounded by hemp flowers and shining in various garlands, having curly hair and full-blown lotus eye, Lord Krishna is praised as the world teacher. This eightfold sloka, if recited every morning, destroys the sins done in millions of births, so says the great Guru Adi Shankara.

Author: Adi Shankaracharya

*శ్రీకృష్ణ జన్మాష్టమి శుభాకాంక్షలు*

1.వసుదేవ సుతం దేవం కంస చాణూరమర్దనం

దేవకీ పరమానందం కృష్ణం వందే జగద్గురుం

2.అతసీపుష్ప సంకాశం హారనూపుర శోభితం

రత్నకంకణ కేయూరం కృష్ణం వందే జగద్గురుం

3.కుటిలాలక సమ్యుక్తం పూర్ణ చంద్రనిభాననం

విలసత్కుండల ధరం దేవం కృష్ణం వందే జగద్గురుం

4.మందార గంధసంయుక్తం చారుహాసం చతుర్భుజం

బర్హిపింఛావ చూడాంగం కృష్ణం వందే జగద్గురుం

5.ఉత్ఫుల్ల పద్మ పత్రాక్షం నీలజీమూత సన్నిభం

యాదవానాం శిరోరత్నం కృష్ణం వందే జగద్గురుం

6.రుక్మిణీ కేళిసంయుక్తం పీతాంబర సుశోభితం

అవాప్త తులసీగంధం కృష్ణం వందే జగద్గురుం

7.గోపికానాం కుచద్వంద్వ కుంకుమాంకిత వక్షసం

శ్రీనికేతం మహేష్వాసం కృష్ణం వందే జగద్గురుం

8.శ్రీవత్సాంకం మహోరస్కం వనమాలా విరాజితం

శంఖ చక్రధరం దేవం కృష్ణం వందే జగద్గురుం

కృష్ణాష్టకమిదం పుణ్యం ప్రాతరుత్థాయ యః పఠేత్

కోటి జన్మ కృతం పాపం స్మరణేన వినశ్యతి

హరే హరే కృష్ణ...హరే హరే కృష్ణ..కృష్ణ కృష్ణ హరే హరే....

॥ कृष्णाष्टकम् ॥

वसुदॆवसुतं दॆवं कंस-चाणूर मर्दनम् दॆवकी-परमानन्दं कृष्णं वन्दॆ जगद्गुरुम् ॥१॥

Salutations to the world teacher Krishna, Who is the son of Vasudeva and God Himself, Who killed Kamsa and Chanura, and Who is the source of great joy to Devaki.

अतसी-पुष्प-संकाशं हार-नूपुर-शॊभितम् रत्न-कङ्कण-कॆयूरं कृष्णं वन्दॆ जगद्गुरुम् ॥२॥ 

Salutations to the world teacher Krishna, Who is surrounded by hemp flowers, Who shines in garlands and anklets, and Who wears gem-studded necklace and armlets.

कुटिलालक-संयुक्तं पूर्णचन्द्र निभाननम् । विलसत् कुण्डलधरं कृष्णं वन्दॆ जगद्गुरुम् ॥३॥ 

Salutations to the world teacher Krishna, Who is adorned with curly locks of hair, Who has a face resplendent like full-moon, and Who wears shining earrings.

मन्दार-गन्ध-संयुक्तं चारुहासं चतुर्भुजम् । बर्हि-पिंछाव-चूडाङ्गं कृष्णं वन्दॆ जगद्गुरुम् ॥४॥ 

Salutations to the world teacher Krishna, Who has the sweet fragrance of Mandara flowers, Who has beautiful smile and four hands. and Who decorates His hair with

उत्फुल्ल-पद्मपत्राक्षं नील-जीमूत-सन्निभम् । यादवानां शिरॊरत्नं कृष्णं वन्दॆ जगद्गुरुम् ॥५॥ 

Salutations to the world teacher Krishna, Who has eyes like petals of full-blown lotus, Who resembles the rich blue clouds, and Who is the greatest gem among Yadavas.

रुक्मिणी-कॆलि-संयुक्तं पीताम्बर-सुशॊभितम् । अवाप्त तुलसी गन्धं कृष्णं वन्दॆ जगद्गुरुम् ॥६॥ 

Salutations to the world teacher Krishna, Who is with the playful Rukmini, Who shines in yellow silks, and Who has the fragrance of holy basil (Tulsi).

गॊपिकानां कुचद्वन्द्व कुङ्कुमाङ्कित-वक्षसम् श्रीनिकॆतं महॆष्वासं कृष्णं वन्दॆ जगद्गुरुम् ॥७॥

Salutations to the world teacher Krishna, Who is embraced by the two busts of Gopis, Whose chest has the marks of saffron, and Who lives with Lakshmi and has mighty arrows.

श्रीवत्साङ्कं महॊरस्कं वनमाला-विराजितम् । शङ्खचक्रधरं देवं कृष्णं वन्दॆ जगद्गुरुम् ॥८॥ 

Salutations to the world teacher Krishna, Who has Sri Vathsa (mark of Sri Lakshmi) on His chest and greatly enjoys, Who is decorated by garland of forest flowers, and the God Who holds conch-shell and discus.

कृष्णाष्टकमिदं पुण्यं प्रातरुत्थाय यः पठेत् । कॊटिजन्म-कृतं पापं स्मरणॆन विनश्यति ॥९॥

If this divine octet of Lord Krishna is sung as soon as one wakes up in the morning, the sins done in millions of birth will truly be destroyed.

NOTE:

This is the original version of Krishna Ashtakam. You may find that some texts do not match the words from the song. Know that, the texts written here is the correct and complete one. For easy reading, dash sign (-) is placed in the middle of texts, leaving space as it is. If you want the original format, just remove dash sign from all the verses.

Damodarastakam

 नमामीश्वरं सच्-चिद्-आनन्द-रूपं

लसत्-कुण्डलं गोकुले भ्राजमनम्

यशोदा-भियोलूखलाद् धावमानं

परामृष्टम् अत्यन्ततो द्रुत्य गोप्या ॥ १॥

रुदन्तं मुहुर् नेत्र-युग्मं मृजन्तम्

कराम्भोज-युग्मेन सातङ्क-नेत्रम्

मुहुः श्वास-कम्प-त्रिरेखाङ्क-कण्ठ

स्थित-ग्रैवं दामोदरं भक्ति-बद्धम् ॥ २॥

इतीदृक् स्व-लीलाभिर् आनन्द-कुण्डे

स्व-घोषं निमज्जन्तम् आख्यापयन्तम्

तदीयेषित-ज्ञेषु भक्तैर् जितत्वं

पुनः प्रेमतस् तं शतावृत्ति वन्दे ॥ ३॥

वरं देव मोक्षं न मोक्षावधिं वा

न चन्यं वृणे ‘हं वरेषाद् अपीह

इदं ते वपुर् नाथ गोपाल-बालं

सदा मे मनस्य् आविरास्तां किम् अन्यैः ॥ ४॥

इदं ते मुखाम्भोजम् अत्यन्त-नीलैर्

वृतं कुन्तलैः स्निग्ध-रक्तैश् च गोप्या

मुहुश् चुम्बितं बिम्ब-रक्ताधरं मे

मनस्य् आविरास्ताम् अलं लक्ष-लाभैः ॥ ५॥

नमो देव दामोदरानन्त विष्णो

प्रसीद प्रभो दुःख-जालाब्धि-मग्नम्

कृपा-दृष्टि-वृष्ट्याति-दीनं बतानु

गृहाणेष माम् अज्ञम् एध्य् अक्षि-दृश्यः ॥ ६॥

कुवेरात्मजौ बद्ध-मूर्त्यैव यद्वत्

त्वया मोचितौ भक्ति-भाजौ कृतौ च

तथा प्रेम-भक्तिं स्वकां मे प्रयच्छ

न मोक्षे ग्रहो मे ‘स्ति दामोदरेह ॥ ७॥

नमस् ते ‘स्तु दाम्ने स्फुरद्-दीप्ति-धाम्ने

त्वदीयोदरायाथ विश्वस्य धाम्ने

नमो राधिकायै त्वदीय-प्रियायै

नमो ‘नन्त-लीलाय देवाय तुभ्यम् ॥ ८॥

॥ శ్రీ దామోదరాష్టకం ॥

నమామీశ్వరం సచ్చిదానందరూపం

లసత్కుండలం గోకులే భ్రాజమానం |

యశోదాభియోలూఖలాద్ధావమానం

పరామృష్టమత్యంతతో ద్రుత్య గోప్యా || ౧ ||

రుదంతం ముహుర్నేత్రయుగ్మం మృజంతం

కరాంభోజయుగ్మేన సాతంకనేత్రం |

ముహుః శ్వాసకంపత్రిరేఖాంకకంఠ-

స్థితగ్రైవ-దామోదరం భక్తిబద్ధమ్ || ౨ ||

ఇతీదృక్ స్వలీలాభిరానందకుండే

స్వఘోషం నిమజ్జంతమాఖ్యాపయంతమ్ |

తదీయేషితాజ్ఞేషు భక్తైర్జితత్వం

పునః ప్రేమతస్తం శతావృత్తి వందే || ౩ ||

వరం దేవ మోక్షం న మోక్షావధిం వా

న చాన్యం వృణేఽహం వరేషాదపీహ |

ఇదం తే వపుర్నాథ గోపాలబాలం

సదా మే మనస్యావిరాస్తాం కిమన్యైః || ౪ ||

ఇదం తే ముఖాంభోజమత్యంతనీలైర్-

వృతం కుంతలైః స్నిగ్ధ-రక్తైశ్చ గోప్యా |

ముహుశ్చుంబితం బింబరక్తధరం మే

మనస్యావిరాస్తాం అలం లక్షలాభైః || ౫ ||

నమో దేవ దామోదరానంత విష్ణో

ప్రసీద ప్రభో దుఃఖజాలాబ్ధిమగ్నం |

కృపాదృష్టివృష్ట్యాతిదీనం బతాను

గృహాణేశ మాం అజ్ఞమేధ్యక్షిదృశ్యః || ౬ ||

కువేరాత్మజౌ బద్ధమూర్త్యైవ యద్వత్

త్వయా మోచితౌ భక్తిభాజౌ కృతౌ చ |

తథా ప్రేమభక్తిం స్వకం మే ప్రయచ్ఛ

న మోక్షే గ్రహో మేఽస్తి దామోదరేహ || ౭ ||

నమస్తేఽస్తు దామ్నే స్ఫురద్దీప్తిధామ్నే

త్వదీయోదరాయాథ విశ్వస్య ధామ్నే |

నమో రాధికాయై త్వదీయప్రియాయై

నమోఽనంతలీలాయ దేవాయ తుభ్యం || ౮ ||

సాధన అంటే ఇలా ఉండాలి

 

దక్షిణదేశంలో 'తిరువళ్లువా ర్' అనే పేరును విననివారు అరుదు. అతడు మహాభ క్తుడు, జ్ఞాని. నేత నేసి తన సంసారాన్ని నిర్వహించే వాడు. వారంలో ఒకనాడు పూర్తిగా భగవంతుని సేవకు వినియోగించేవాడు. ఆయన భార్య వాసుకి. కాపురానికి వచ్చినప్పటినుంచి అన్నం వడ్డించేటప్పుడు భర్త ఆదేశా నుసారం విస్తరి దగ్గర ఒక దొన్నెనిండా నీరు, ఒక సూది ఉంచుతూ ఉండేది. అయితే భర్త ఆ దొన్నె నీటిని గాని, సూదినిగాని ఎన్నడూ ఉపయోగించలేదు. వాసుకి అంత్యకాలం సమీపించింది. ఆ సమయంలో వాసుకి 'నాకొక సందేహం ఉంది తీరుస్తారా?' అనడిగింది భర్తను. సరేననాడు "మీరు భోజనం చేసేటప్పుడు విస్తరి పక్కన దొన్నెలో నీరు, సూది ఉంచమనేవారు. కాని మీరెప్పుడూ దొన్నెలో నీరుగాని, సూదిగాని ఉప యోగించటం నేను చూడలేదు. వాటిని మీ విస్తరి పక్కన పెట్టమనటంలో మీ ఉద్దేశ్యం ఏమిటన్నదే నా సందేహం. దీనినే తీర్చవలసింది" అని అడిగింది.

తిరువళ్లువార్ చిరునవ్వుతో ఇలా అన్నాడు. "అన్నం పరబ్రహ్మ స్వరూపం. అన్నాన్ని కింద పడేయరాదు. వ్యర్థం చేయరాదు. నీవు వడ్డించే టప్పుడు పొరపాటున మెతుకు కిందపడితే దానిని సూదితో తీసి, నీటిలో శుద్ధి చేసి ఆకులో వేసుకోవాలని నా ఉద్దేశ్యం. నీవు ఏనాడూ పొరపాటున కూడా ఒక్క మెతుకైనా కిందపడేయలేదు, అందుకే సూదిని, నీటిని ఉప యోగించే అవసరం రాలేదు"అన్నాడు. వాసుకి సందేహం తీరి, భర్త ఒడిలో ప్రాణం వదిలింది. తిరువళ్లువార్ అన్నాన్ని బ్రహ్మగా భావించాడు. అతని భార్య అన్నాన్ని బ్రహ్మభావంతో, కిందపడకుండా జాగ్రత్తగా వడ్డించింది. ఒకనాడు కాదు, జీవితాంతం చేసింది. ఈ యోగం ప్రతి ఒక్కరు నిత్యజీవితంలో చేస్తే ఇంతకంటే సాధన వేరొకటి లేదు.

శివస్తుతి

 

गौराङ्ग अर्धाङ्ग गङ्गा तरङ्गे।

योगि महायोग का रूप राजे॥

gaurāṅga ardhāṅga gaṅgā taraṅge |

yogi mahāyoga kā rūpa rāje ||

Oh Shiva! Thou hast made Gauri, Thy Consort as Thine half body part along with the current (wave)

of Ganga |

Thou art the form of King Yogi among the great Yogis||

Deeper Spiritual Meaning:

Shiva is considered to be ardhanarishvara meaning the one who has half of his body as male and the other half as female. In Vedanata, the male aspect of the Cosmos is considered to be the Unmanifested Cosmos (the eternal Nothingness) and the female aspect is considered to be the Manifested Cosmos. Among the great Yogis, the Yogi who realizes this aspect of the Manifested and the Unmanifested Cosmos and who is in constant awareness of the Unmanifest or anchored in the Unmanifest at the same time being also present in the Manifest is a King among the great Yogis.

बाघ छाला मुण्ड माल शशि फाल करताल।

कालेक ढिमि ढिमिक ढिमि ढमरू बाजे॥

ताडेक ढिमि ढिमिक ढिमि ढमरू बाजे॥ (alternative)

bāgha chālā muṇḍa māla śaśi phāla karatāla |

kāleka ḍhimi ḍhimika ḍhimi ḍhamarū bāje ||

tāḍeka ḍhimi ḍhimika ḍhimi ḍhamarū bāje॥ (alternative)

Thou art clad in tiger skin, wearing garland made of skulls, having moon on your forehead and beat time by clap of Thy hands|

Thou art playest the Dhamaru making the sounds of Dhim Dhim Dhim ||

Deeper Spiritual Meaning:

Shiva is seen as clad in tiger skin, wearing a garland made of skulls, has moon near the forehead, plays the Dhamaru that makes the sounds Dhim Dhim Dhim and stills the time just by clapping hands. The tiger is considered to be vasanas or the sense tendencies. One should be involved in it but not attached to it. The skin depicts the detached attachment that Shiva has towards sense tendencies. Shiva wears garland made of skulls. These skulls are considered to be the skulls of many Brahmas (Creators). The deeper spiritual aspect is the Yogi who can be in the state or awareness of Unmanifest and the Manifest at the same time knows the past, present and future of every manifested particle of the Cosmos and is so much aware of similar to that of any individual who wears a garland. Skull is depicted to be the recorder of all the thoughts of any individual. Moon is depicted for coolness or stillness, thus a Yogi is always anchored in stillness. Dhamru is depicted for creation and dissolution. With each sound of dhim, dhim, dhim the creation or manifestation is happening and the pause in between each sound the dissolution of the manifested Cosmos into the Unmanifested is happening. Thus a Yogi is in constant awareness of the Unamnifested and the Manifested Cosmos. Such a Yogi can still the time just by clapping the hands, which means the Yogi stills the time in a flash of a second goes beyond time concept and remains in stillness all the time.

अम्बराम्ब गान्धार दिगम्बर जटा जूट।

फणिधार भुजङ्गेश अङ्ग विभूति छाजे॥

ambarāmba gāndhāra digambara jaṭā jūṭa |

phaṇidhāra bhujaṅgeśa aṅga vibhūti chāje ||

Thou art the Omnipresent celestial being with matted locks of hair |

Thou art the lord of snakes and wear snake on your neck and smear the sacred ash all over your body||

Deeper Spiritual Meaning:

Shiva is seen with matted locks of hair, with snake around neck and body smeared with sacred ash. Snake is depicted to have no ears but can listen to all the vibrations through its body. Ash is only thing that is left after everything is burnt and is devoid of all properties. Shiva is also called as digambara (दिक् + अम्बर = दिगम्बर ) - meaning the one who has all the directions as clothes, which mean the one who is Omnipresent. A Yogi who is in constant awareness of Nothingness can perceive everything that is being manifested as that Yogi is Omnipresent and at the same time not attached to any properties of the manifested Cosmos.

वाणी विलासतूय दाता विधाता।

जाता सकल दुःख सदाशिव विराजे॥

vāṇī vilāsatūya dātā vidhātā |

jātā sakala duḥkha sadāśiva virāje ||

While the Creator sitting with his Consort Vani writes everyone's fate |

Thou art the One who can erase every sadness (separation from the One) in the one who becomes aware of Thy presence within themselves||

Deeper Spiritual Meaning:

Vani is Brahma's Concert. Brahma is the Creator who writes. Every manifested being or particle writes their fate by their thought process and the attachment that is created towards that thought process and is the creation for all entanglements and sadness. All those individuals who want to burn their fate or the conditional thinking (karma), they have to meditate and enter into the stillness born out of the meditation and anchor themselves in that eternal Nothingness. As Shiva is none other than that eternal Nothingness any individual who anchors themselves in that eternal Nothingess, Shiva is seated in them.